Wolf Valley: Grumps (Dutch)

 Ik hou al mijn hele leven van hem, maar hij weet niet dat ik besta...

 

Suri

Devon Hayes maakt al deel uit van mijn hart zolang ik me kan herinneren.

Hij is ouder, onbereikbaar en te veel gefocust op het beschermen van de wereld om een rondborstig muurbloempje zoals ik op te merken.

Toen hij Colorado verliet om bij het leger te gaan, was ik doodsbang dat ik hem nooit meer zou zien.

Dat kon ik niet laten gebeuren, dus ik waagde een gok en deed iets waar ik op de middelbare school nooit dapper genoeg voor was.

Ik schreef hem brieven.

Honderden.

Elke angst, elke droom, elk deel van mijn hart vertrouwde ik toe aan het papier.

Hij heeft nooit geweten dat ik het was, en ik was ook nooit van plan het hem te vertellen.

Totdat ik een baan aangeboden krijg in Wolf Valley.

Ik weet dat ik hem waarschijnlijk nooit meer zal zien, dus in mijn laatste brief aan Devon onderteken ik met mijn naam.

Ik ga ervan uit dat het hiermee klaar zal zijn, dat ik mijn verliefdheid op hem moet loslaten en me erbij moet neerleggen dat ik hem nooit meer zal zien.

Behalve dat hij me hiernaartoe volgt.

Nu is de man van wie ik altijd heb gehouden hier, en voor het eerst heeft hij oog voor mij.

 

Devon

Ik ging bij het leger om te dienen, te beschermen en een verschil te maken.

Het hield me jarenlang bezig en ik dacht dat ik alles had wat ik wilde in het leven.

Totdat de eerste brief arriveerde.

Elke maand, als een Zwitsers uurwerk, verscheen er een nieuwe brief, allemaal van een vrouw die weigerde me haar naam te geven. Een vrouw die alles over mij leek te weten en alles voor me werd.

Haar woorden hielden me in leven op de donkerste plekken.

Haar vriendelijkheid redde me toen ik niet gered wilde worden.

En toen stuurde ze me nog één laatste briefje om afscheid te nemen, waarin ze me eindelijk haar naam vertelde.

Suri Michaels.

Ze nam afscheid in haar brief, maar ik wist dat dit niet het einde voor ons was.

Het is het begin.

Ik ben nu uit militaire dienst en klaar om me te vestigen.

 

En ik weet precies met wie ik dat ga doen.

 Ik haat het om naar de dokter te gaan, maar dat is momenteel niet mijn probleem. Het is dat de nieuwe arts in het dorp niet ophoudt met proberen me de zijne te maken.

 

Alexi

Ik haat dokters.

Ik haat alles aan een bezoek aan hen.

De kille kamers, de strenge gezichten, de manier waarop ze doen alsof ze je hele leven kennen vanwege een klembord.

Dus als ik ziek word, stel ik het zo lang als menselijk mogelijk is uit, maar mijn koorts wordt erger, dus neem ik de gok en sleep ik mijn ellendige lijf naar Wolf Valley Medical.

Ik ben voorbereid op een prik of een of ander smerig smakend medicijn.

Waar ik niet op voorbereid was, was dr. Hugh Mercer.

Groot, breed, irritant knap, en zo nors dat hij onweersbuien er vrolijk uit laat zien.

Hij zou angstaanjagend moeten zijn, maar hij is bijna... zachtaardig.

Om de een of andere reden kijkt hij me aan alsof ik het belangrijkste ben wat hij de hele dag heeft gezien.

Ik haast me weg als we klaar zijn, maar nu is hij er elke keer als ik een hoek om ga.

Om te kijken hoe het met me gaat.

Om te vragen of ik wel eet.

Om aan te bieden me naar huis te rijden.

En ik blijf het enige verstandige doen wat ik kan bedenken.

De andere kant op rennen.

 

Hugh

Ik ben al jaren arts.

Ik heb elk soort patiënt ontmoet – nerveus, koppig, luidruchtig, boos – maar niets heeft me voorbereid op Alexi.

Ze komt mijn onderzoekskamer binnen met rode wangen, een snotneus en genoeg pit om een hele eerste hulp plat te leggen.

En ik val voor haar.

Hard.

Ze haat dokters, haat het om hulp te vragen, en ze haat het dat ik haar koorts vanaf de andere kant van de kamer kan aflezen, maar dat kan me niet schelen.

Ik geef om haar.

De vrouw die weigert het rustiger aan te doen, zelfs als ze ziek is.

De vrouw die bloost elke keer als ik te dichtbij kom.

De vrouw die me blijft aanstaren alsof ik degene ben die medische hulp nodig heeft.

Nu moet ik alleen nog uitzoeken hoe ik haar lang genoeg kan laten stoppen met rennen om de waarheid te zien.

Ze heeft geen dokter nodig.

Ze heeft mij nodig.

 

En ik geef haar, of ons, niet op.

 Het was not yet bedoeling om om zes uur 's ochtends de lekkerste man in mijn appartementencomplex waken te maken, maar ter verdediging… mijn keuken stond in brand.

 

Coco

Ik kan niet koken. Ik kan niet eens water aan de kook brengen zonder het brandalarm te laten afgaan, en geloof me, ik heb het geprobeerd. 

You have to worry about my sorrows being new. 

Hij komt naar me toe om tegen me te schreeuwen omdat ik hem met het brandalarm heb gewekt en zet me voor het hele apartmentencomplex voor schut. 

My new plan is no om die man te mijden als de pest en een andere manier te vinden om mezelf te voeden. 

Helaas voor mijt lijkt mijn nieuwe buurman etere plannen te hebben.

 

Alec

Als chef-kok hecht ik veel waarde aan mijn routine. 

Mijn werktijden zijn één great chaos, due to a vast schema voorkomt dat ik door slaapgebrek een eersteklas klootzak word. 

That deed het tenminste. 

Tot ik Coco ontmoet. 

Nu zorgt ze ervoor dat ik ver buiten mijn comfortzone treed. 

Ik loop achter haar aan en probeer eleven eerste ontmoeting goed te maken, maar het heeft geen zin. 

I don't want to let me make you happy. 

Wanneer ze zich voor mijn kookcursus inschrijft, weet ik dat dit dit mijn kans est. 

Zij denkttat dat de course om eten draait.

That is not so.

 

Het gaat erom dat ik haar precies leer wat ze al die tijd heeft gemist.

 Ik had alleen een plek nodig om me te verbergen. Ik verwachtte niet dat de chagrijnigste Green Beret van de stad zou besluiten dat ik van hem was.

 

Perry

Ik kwam naar Wolf Valley om te verdwijnen. 

Dus het laatste wat ik wilde, was aandacht, en al helemaal niet van Luca Cane, de lange, met littekens bedekte man die altijd fronsend kijkt en in de blokhut aan de rand van de stad woont.

Hij zegt nauwelijks iets, glimlacht zelden en weet op de een of andere manier altijd wanneer er iets mis is.

Wanneer ik op een verlaten weg een klapband krijg, is hij er.

Wanneer een vreemde te veel vragen stelt, staat hij ineens naast me.

Wanneer mijn verleden te dichtbij komt sluipen, grijpt hij zonder aarzelen in.

Hij repareert dingen waar ik hem nooit om heb gevraagd, beschermt me alsof het instinct is en kijkt naar me alsof hij al mijn geheimen al kent.

En dat jaagt me angst aan, want ik kwam hier niet om verliefd te worden, en al helemaal niet om aan een man als hij toe te behoren.

 

Luca

Ik verliet het leger om alleen te zijn.

Geen lawaai, chaos of banden meer. 

Dan komt Perry de stad binnen met gekwelde ogen die ze achter een glimlach probeert te verbergen.

Op het moment dat ik naar haar kijk, valt er iets in mij op zijn plek.

Ze zegt dat het goed met haar gaat, maar ik weet dat dat een leugen is.

Ze schrikt van schaduwen, slaapt met het licht aan en deinst terug alsof ze verwacht dat de wereld haar opnieuw pijn zal doen.

Niet zolang ik er ben.

Waar ze ook voor op de vlucht is, het zal eerst langs mij moeten komen.

En dat loopt niet goed af voor hen, want ik heb de oorlog niet overleefd om vervolgens de vrouw te verliezen die mijn hart bezit.

En ze is van mij.

 

Of ze nu klaar is om dat toe te geven of niet.