Een heel chagrijnige Green Beret

 Ik had alleen een plek nodig om me te verbergen. Ik verwachtte niet dat de chagrijnigste Green Beret van de stad zou besluiten dat ik van hem was.

Perry

Ik kwam naar Wolf Valley om te verdwijnen. 

Dus het laatste wat ik wilde, was aandacht, en al helemaal niet van Luca Cane, de lange, met littekens bedekte man die altijd fronsend kijkt en in de blokhut aan de rand van de stad woont.

Hij zegt nauwelijks iets, glimlacht zelden en weet op de een of andere manier altijd wanneer er iets mis is.

Wanneer ik op een verlaten weg een klapband krijg, is hij er.

Wanneer een vreemde te veel vragen stelt, staat hij ineens naast me.

Wanneer mijn verleden te dichtbij komt sluipen, grijpt hij zonder aarzelen in.

Hij repareert dingen waar ik hem nooit om heb gevraagd, beschermt me alsof het instinct is en kijkt naar me alsof hij al mijn geheimen al kent.

En dat jaagt me angst aan, want ik kwam hier niet om verliefd te worden, en al helemaal niet om aan een man als hij toe te behoren.

Luca

Ik verliet het leger om alleen te zijn.

Geen lawaai, chaos of banden meer. 

Dan komt Perry de stad binnen met gekwelde ogen die ze achter een glimlach probeert te verbergen.

Op het moment dat ik naar haar kijk, valt er iets in mij op zijn plek.

Ze zegt dat het goed met haar gaat, maar ik weet dat dat een leugen is.

Ze schrikt van schaduwen, slaapt met het licht aan en deinst terug alsof ze verwacht dat de wereld haar opnieuw pijn zal doen.

Niet zolang ik er ben.

Waar ze ook voor op de vlucht is, het zal eerst langs mij moeten komen.

En dat loopt niet goed af voor hen, want ik heb de oorlog niet overleefd om vervolgens de vrouw te verliezen die mijn hart bezit.

En ze is van mij.

Of ze nu klaar is om dat toe te geven of niet.